ATXIA-MOTXIA
     AZ 006 - CD - (2001)


Musikariak


Fernando Ederra
Luis Camino
Alan Griffin
Juan Arriola
Joxan Goikoetxea

HORRA HOR GOIKO
NEURE MAITE POLITA
DRINGILIN-DRON
OBA, OBATXUA
TXALOPIN TXALO
BEGIRA NAGO
ATXIA, MOTXIA NERE MAITIA,
MAITE POLITA
NERE ANDREAK
BART HAMARRETAN
AMAK EZKONDU NINDUEN
AI MARI MIGEL


Musika Moldaketak eta produkzio artistikoa:
Joxan Goikoetxea

Ahotsak
UXUE ALONSO
ANDEKA GORROTXATEGI
MARIFE NOGALES
XABI SAN SEBASTIAN

Kantuen hautaketa eta gainbegiratzea MARISA BARRENA.
Hernaniko "Lastaola Haroztegia" estudioan grabatua eta nahastua.
Grabaketa arduraduna JOXAN GOIKOETXEA
Masterizazio digitala JUANAN ROS



Euskararen sustapena helburutzat duen Aurten Bai Fundazioak, beste ekintzen artean, Euskal Kanta Herrikoien bildumatxo hau aurkezten du ATXIA MOTXIA izenburuarekin. Ekimen honekin helburu bikoitz bat lortu nahi du: alde batetik euskal ondorean hain garrantzitsuak diren kanta herrikoien dozena bat aurkeztea, ahal den neurrian ezagunak eta erabiliak izan daitezen, eta beste alde batetik lau euskal kantari gazteri, Andeka Gorrotxategi, Uxue Alonso, Marife Nogales eta Xabi Sn.Sn. euren balioa agertzeko aukera bat ematea. ATXIA MOTXIA osatzen duten euskal kantak Azkueren kantutegitik jasoak dira. Marisa Barrenaren hautaketa eta gainbegiratzea izan du lan honek eta Joxan Goikoetxea musikari hernaniarraren moldaketak eta ekoizpena. Bizkaiko Foru Aldundiak babestutako lan honetan abestiak jatorriz jasotako euskalkietan abesten dira eta euren esanahia errazago ulertzeko hitzak euskara batuan ere ematen dira.

Si queréis apreciar la canción popular en su verdadero ser, buscad en la espesura del bosque la escondida fuente, en cuyo remanso gusta contemplarse; o bien id a sorprenderla en los labios de la amoña, cuando a la sombra del nogal añoso mece la cuna del postrer vástago del caserío. Allí la veréis moverse con los pies ligeros del genio, de ese genio que acaricia a veces la frente del alma popular. Cuando leo las melodías que he copiado corriendo por esos montes nuestros, echo de menos esas inflexiones, esos cuartos de tono, que con tanta naturalidad hacen nuestros bordaris. Al encajarlas en el pentagrama, quedan mustias, como flores transplantadas en terrenos impropios.
AITA DONOSTIA